Sonsuz saygıyla selamladım geceyi. Gündüzleri pek bi kafam yerinde olmadığından gecenin yandaşı oldu bazıları gibi düşüncelerim. Özlemini, özlemimi anlatamadığım bi dizi saçmalık rahat bırakmıyordu çaresiz zihnimi. Ikiye iyirmi beş geçiyor. Neden diğerleri gibi bende bilmem kaçıncı rüyanın fragmanını izleyemiyorum. Neden gece yarısı boşluğa atılmış adımın sarsıntısı ile uyanıyorum. Neden huzur bulamıyorum…
Gece yarı saçmalamaya devam etme sebeplerim (aslında bir tek sebep) var iken neden bişeyler karalamayım. Sorular sadece litorik. Işaretler ondan yok. Okumaya devam ediyosan eğer bi fincan bişeyler kap da gel. Öyle fiyakalı bişeyler anlatıp senin de zihnini bulandırmicam. Ama emin değilim. Canımı sıkan kuralların, bu boktan düzenin tek şaheseri olan bu topluluk. Çok içden inanılmış bi yalan üzerine kurulmuş ilişkiler. Kandırılanlar. Kandırıldığına inanmayanlar. Kandırıldığını kabul etmeyen. Hepsi bir kazanda kaynıya koca bi mercimek çorbasının mercimekleri. Çok kaynarsa alışkın oldukları bu saçma düzene, mercimekler patlar…
Üzgünüm aslında. Fikirlerimi kendi dilimden daha rahat bi dilde ifade etmek duygusu daha bi başka qarip. Alışkınmıyımdır sence? Gözüm sulanıyor. Etraf çok sessiz. Buzdolabının tınqırtısı .. uff dehşet birşey.. matkapla gel bi kafamı del. Yazmak istemiyorm. Ama yazmak istemediğimi yazdım . ve şimdi bunu bildirdiğim bi kaç cümle daha yazdım… yazmaz olaydım… keşke yazamasaydım. Biriyle ilk tanışlık için o “selam” sözcüğünü yazamasaydım mesela. Ne birileri kandırılır ne birileri yalan söylerdi. Beş harfli bir selamla koskocaman bir kıçtan uydurma serüvene bilet alırsın çoğu zaman… şimdi.. demin sana bi fincan bişeyler al dediğimde almadığın ama hakkında düşündüğün sıvıyı al ve iç…
- saçmalamak bazen hiç bir işe yaramaz aklın varsa okuma sende
Günlerden Pazar. Alıştım artık. Yada alşmadım. Bişey hiss etdiyim yok. Bişey hiss edemiyodum artık. Bi tek şey vardı. Ona da acı diyolar sizin dilde. Bu şey senin ayağına çam kırığı geldiğinde eczanede dikiş atdırmaya benzemez. Hava çok sıcak ama ben donuyorum. Dünden kalan yemekler yok, içicek şişe dibi bişeyler yok, içini dökücek insan yok, dinlemekten bıkıcağın müzikler yok, izlerken hıçkırıkla ağlayacağın filmler yok…
Günlerden Pazar.
Hala kaç yıldır yaşadığıma rağmen alışamadığım bu saçma şehrin uyduruk düzenine küfür edip duruyodum.. arada ayağa kalkıp biraz dolanıp yine saydırıyordum. Yaş ireliledikce daha çok farkına varıyomuş insan.. geceni bekliyordum. Hafif yağmur da vardı. Camda süzülən iki damlanın uzun bi süzülüş sonrası kavuşmasını izliyodum. Arada yardım ediyordum onlara biraz daha çok suyla oynayarak. Kaptırmışım kendimi.. hava kararmışdı. Belki siyaha bürünmüş gök yüzü bir perde gibi tüm çirkinliklerini kaplar diye geceleri bu şehri seviyordum…
- iyi geceler
Açık kitaplar, senin kokun.
Şu duvarlar üstüme akın akın.
Televizyon çok sıkıcı yine.
Benim işim yok bu hüzün şehrinde.
Ve sensiz yürüyorum,
Kimsesiz ellerim.
Gösterişsiz gülüşüm,
Aylardır nerelerde.
Ben buldum anahtarı.
Ve ben buldum yaşam sırrını.
Ve yine ben gördüm şu rüyayı.
İşte ben çok söyledim o şarkıyı.
Ve sensiz, kimsesiz
Hep sensiz.
- Balkondakı paltar asılan iplərlə bass gitar çalan biriyəm. Məni belə tanıyın. Samalot görəndə əliylə “AOVA AOVA AOVA” səsi çxardan, Kökün əvvəl çölünü sonar içindəki şirin hissəsini yeyən, Çaykolik olmasada Nestlekolik, xəyali dostlarının belə xəyalı dostları olan, məhləsində zürafə saxlayan, Kolanın içindəki buzlar əriməmiş kolanı içib, qurtaran, bilmədiyi xarici mahnını günlərlə dinləyibdə sözlərini basbbağlayan, 10kq dəmirin 10 kq pambıqdan daha ağır olduğuna inanan, -loading 87% yazısının səbirsizliklə dolumasını gözləyən, güzgüdə muck izi buraxa biləcək qədər narsist, çipsi paketini mıncıklayıb sonunda partladaraq açan, imtahanda ard-arda gələn düzgün variantları görüb panikaya düşən, Bibər dolmasının bibərini yeməyən, “bu yazını 10 nəfərə göndər” tipli birşey göndərəni küfre boğan, corabında “sport” yazılanlarla samalota minməyən, radioda çalınan mahnının həmişə sonunu eşidən, yeməkdən əvvəl gələn aparatiflərlə doyan, musiqini yüksək səslə dinləyən, kartoşkanın ilahi bi nemət olduğuna inanan, pastası qurtaran ruçkanı söküb parça-parça edərək ilkin emalına qaytaran, photoshop öyrədən youtube videolarındakı “ıııı click” deyən adama qıcık olan, söyüşün səmimiyyət göstəricisi olduğuna inan, pasdıbaşlara simpatiyası olan, ən son barmağını həmişə biyerlərə vuran, RETROmeyilli, “Burnunu Qoluna Silənlər”, “Penjamanı corabın içinə salanlar” təşkilatlarının üzvü, dağınıq, qızların timsah gözyaşlarına içdən-içə inan, bütün mifolojik,fantastik və xəyal məhsulu varlıqların ya olub ya da olacağına düşünən, film, foto, məqalə sevən biri …
[saat 15:33]
… bu mevsime nefret ediyorum. Insanları içine çekiyo sanki. Hep böyle haraketlilik, buluşmalar, koklaşmalar, sarılmalar …
Bunu kışın yapamıyodunuz mu? Illada yaz bahar lazım değilmi? Çok geç oldu. Bu kadar yatılmaz dedi kendi kendine içden içe bi yaşlı ses. Kıyafet aramasına gerek yoktu. Dün gece belli ki dağınık geçmiş. Kıyafetlerı halen üzerindeydi. Yemek de yemezdi sabahları.. yani ölenleri. Çıktı dışarıya dağınık adam. Hem evi hem içi dağınık olan bir adam. Gazete okumazdı ama gazete okuyanlara saygısı vardı. Nede olsa adam okuyo. Bi ağırlığı olması lazim 45 kuruşun değilmi? Geniş bi caddeyle ilerliyodu. Her zaman poğaça aldığı yere geldiğinde izmaritini yeyip bitirmişdi. Elini cebine atdı. Parayı bulamadı. Ceketin cebi, göt cebi. Yoktu. Mecbur çorabındakı 2.3 lira civarındakı parayı çıkardı. Paketi alır-almaz kendini dış kapıya atdı. Hani o dönen kapılar varya kendini böcek gibi bi kavanoza sıkışdığını hiss etdiğin kapılardan. Dişarıdan gözüne tek iki kişilik bi masa kestirdi. Yaklaşdı. Paketi masaya koyup, ceketini çıkardı. Sandalyeyi çekti. Buranın hamur işlerı bu semtdekilerden defalarca iyiydi. Hava yine şımarık, yine başınabuyruk. Bi bayan yaklaşdı. Gölgesi masaya yankılandığında yemeyi durdurdum. Arkasından güneş gözüme işlerken o karaltıda üzgün bir gülücük gördüm. Öyle dakikalarca dikildi karşımda. Oturun dedim. Dokunsam ağlayıcaktı sanki. Poğaçam yarımdı. Acaba ikram etsem edepsizlik olurmuydu? Elimi yüzümü sildim. Paketleri topladım ve bu süreçte o gözlerini bile kırpmiyodu. Bense elimle itelerken tanıdık bir ses “selam” dedi. Hani uyurken ayağınızın boşa çıktığı gibi bir hiss varya. Aynısı olmasada beni sarstı. Sesi çok tanıdıkdı. O kadar ki. Bir zamanlar unutmak için çok çaba sarf etmiş gibi. Pişmanlık, yalnızlık, keder seziliyodu tonlamasında. Heyecanlıydı. Her kadın gibi çantayı dizi üstüne değil de hala elinde bulunduruyodu. Sanki ağzımı açsam koşup, uzaklaşıcak gibi. Ben onun kim olduğunu biliyodum. Bir tek tahminim vardı ve ben yanılmıyodum. Aynı ses tonuyla:
- Nasılsın? (dedi. Nasılmıyım? Sence nasılım ben? Ordan, o güneşin karşısından insana benziyomuyum? Bu suratı nasıl tanıya bildin? Şu yaşlı amca bile benden yakışıklı. Koca kız olmuşsun. Hala hastalanıyomusun? Saçını diyorm. Sabahları yıkıyomusun. Boyun aynı yine. Gülüşünde kayb olduğun birileri varmı? He he eteğin çok yakışmış. Puantiye. Çok severdim. Rüya görüyomusun hiç? Gecelerı diyorm uyutan var mı seni? Saçında güzel olmuş. Yine mavimsi siyah. Sen iyisin qaliba peki benmi nasılım? Bok gibi. Yeterince net bence. Sen gitdin. Ee? Herşey eskisi gibi mi olucaktı? Onca soru işaretleri varken sen nereye kayb oldun be kadın? Bu arada yarım kalmış poğaçamı yermisin ?)
+ iyiyim.
- yuxusuzluqdan qan çanağına dönmüş bir cüt göz. Qan ağlayan bir ürək. Dəfələrlə səhv etsədə bunla bacarmayıb yenidən buna davam edən bir beyin.
- axmaq? əlbəttə yox. Bəlkə onu tanımayan biri onu çox ağıllı hesab edə bilərdi.
- tənbəl? bəlkə hə bəlkə yox. Bəlkədə hardan başlayacağını bilmirdi. Çarəsizdir..
- şanslı? hərkəsdən çox. Həyat ona bir çox dəfə gülmüş, açıq fikirli bir ailə, saysız dost, birdə çox sevən sevgili vermişdi.
Son bir neçə gündə nə etmisən deyə soruşsalar:
- Dərsə getdim-gəldim. Tv’yə baxdım. Biraz yemək yedim. Yatdım. Qalxdım.. bu qədər.. başqa bir şey yoxx… böyük bir HEÇNƏ ‘ylə məşqul idim.
Bəs dərdi nə idi? xəstə idi? bəlkə sadəcə soyuqlama yada ölümcül bir şey? heçbiri..
Nə edəcəyini bilmirdimi? Əlbəttə bilirdi. Biraz musiqi dinlədi .. Yeni yüklədiyi italyan bir də ispanca musiqilər.. sırf o dili başa düşmədi deyə mahnıları belə dinləməyə səbri çatmadı.. maraqsız bir futbol maçından fərqi yox idi. Oysa musiqinin dili olmazdı ki.. Musiqi qəlbə dolar. Hər insan başa düşərdi..
- Bəs ağlayırdımı? elə şey olar. Heç kişi adam ağlıyar? ayıbdı, görən bilən nə deyər.. Bəs o axan su siqarət dumanının təsirindənmiydi?
… gözünü bağlayıb son dəfə yalvardı. Yeni bir şans dilədi. Bəlkə bu qədər əzab çəməyə bilərdi sabah yerindən qalxdığında. Bəlkədə sabah yerindən qalxa bilməyəcəkdi ?
